خورشید من

دانلود
نویسنده : کاظم خطیبی - ساعت ٧:۳٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٧
 

دانلود نرم افزار دعای عهد برای موبایل

DOWNLOAD

دانلود نرم افزار دعای ندبه برای موبایل

DOWNLOAD


 
comment نظرات ()
 
وظیفه‏اى بر دوش ما در عصر غیبت
نویسنده : کاظم خطیبی - ساعت ٧:٢۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٧
 

 

«ابراز ارادت‏» به ساحت قدسى حضرت مهدى علیه‏السلام، از مهمترین وظایفى است که منتظران آن امام عزیز در عصر غیبت دارند. این مهم مفهومى است که مى‏تواند مصادیق مختلفى داشته باشد مانند دادن صدقه به قصد سلامتى آن امام همام، هدیه کردن ثواب اعمال واجب یا مستحب به آن حضرت و مواردى از این قبیل .

تردیدى نیست که این ابراز ارادت، گذرگاهى جهت ازدیاد معرفت و محبت نسبت ‏به آن عزیز غایب از نظر است و معرفت و محبت، معبرى است تا به آن امام بزرگوار تقرب بیشترى حاصل کنیم. این نوشتار را به دو مصداق موضوع یاد شده اختصاص داده‏ایم:

1- دادن صدقه به قصد سلامتى امام عصر علیه‏السلام:

دادن صدقه به قصد سلامتى امام عصر علیه‏السلام، از جمله تکالیفى است که منتظران آن امام بزرگوار در عصر غیبت ‏بر عهده دارند. بدون شک آن حضرت بى‏نیاز از آن است که منتظران، براى سلامتى‏اش صدقه بدهند، ولى همان طور که گفته شد، ابراز ارادت به آن بزرگوار و اعلام تبعیت از آن حضرت نشانه‏ها و علائمى دارد که از آن جمله مى‏توان علاقه به سلامتى حضرتش را عنوان نمود . و این کار  - همان طور که در زندگى شخصى خودمان با دادن صدقه تامین مى‏شود - نسبت‏ به آن امام بزرگوار هم سارى و جارى است. مضافا این که بنا به روایتى از رسول اکرم صلی الله علیه و آله:

 

هیچ بنده‏اى ایمان نیاورد مگر آن که من نزد او از خودش محبوبتر باشم، و خاندانم از خاندانش نزد او محبوبتر باشند و عترت من نزد او از عترت خودش محبوبتر باشند و ذات من از ذات خودش نزد او محبوبتر باشد.

با این حساب، اگر براى سلامتى خود، یا خانواده خودمان صدقه مى‏دهیم، این کار براى کسى که از ما و خاندانمان عزیزتر است اولى مى‏باشد؛ و چه کسى در این خصوص عزیزتر و شایسته‏تر از حضرت مهدى علیه‏السلام؟ بر همین اساس است که مرحوم «سیدبن طاووس‏» به فرزندش چنین سفارش مى‏کند:

«... پس در پیروى و وفادارى ... نسبت ‏به آن حضرت به گونه‏اى باش که خداوند و رسول او و پدران آن حضرت و خود او از تو مى‏خواهند و حوائج آن بزرگوار را بر خواسته‏هاى خود مقدم بدار، هنگامى که نمازهاى حاجت را به جاى مى‏آورى، صدقه دادن از سوى آن جناب را پیش از صدقه دادن از سوى خودت و عزیزانت قرار بده ... .»

چه نیکوست منتظران امام عصر علیه‏السلام، روزانه به قصد سلامتى آن امام همام مبلغى به نیازمندان صدقه بدهند .

بدیهى است آن حضرت را به این صدقات نیازى نیست، ولى همان طور که گفته شد این کار ابراز ارادت به ساحت قدسى آن امام شریف و گذرگاهى است تا کسب محبت و تقرب به آن بزرگوار حاصل آید. مضافا این که بر حسب روایات متعدد، اعمال ما هر از چند گاه خدمت ‏حضرتش عرضه مى‏شود و چون آن بزرگوار، این مقدار وفادارى را از ناحیه منتظرانش مشاهده کنند، خرسند مى‏گردند و کدام توفیق براى منتظران از این بالاتر که لبخند رضایت و خرسندى بر لبان امام خود - که جان عالمیان فدایش باد - بنشانند؟ و اگر ما عملا خواستار سلامتى حضرتش باشیم و در این راه از بذل مال دریغ نکنیم، آیا آن منبع فیض، سلامتى ما را از خداوند نخواهد خواست؟

2- هدیه دادن ثواب اعمال مستحب به آن امام:

هدیه دادن ثواب اعمال مستحب به آن امام شریف از دیگر مصادیق ابراز ارادت به آن حضرت است. در زندگى روزمره هدیه و چشم‏روشنى گذرگاهى براى اعلام دوستى و نیز رفع کدورتهاست . روایات فراوانى از پیامبر اکرم صلى‏الله علیه و آله، در این خصوص وارد شده است. به دو روایت ‏بسنده مى‏کنیم:

 

به یکدیگر هدیه بدهید تا رشته محبتتان استوار شود؛ زیرا هدیه محبت را بیفزاید و کینه و کدورت را از میان ببرد.

همچنین آن بزرگوار فرمود:

هیچ کس نباید هدیه برادرش را رد کند، اگر توانست آن را عوض دهد.

هدیه کردن ثواب و پاداش اعمال پسندیده به امام عصر علیه‏السلام، از زیباترین و مستقیم‏ترین راه‌هایى است که بیانگر ابراز محبت و وفادارى به آن حضرت است و همان طور که در بحث صدقه به قصد سلامتى آن امام همام گفته شد؛ آن بزرگوار را به این هدایا نیازى نیست، بلکه ما به ابراز مودت و دوستى نسبت ‏به آن حضرت نیازمندیم و براى رسیدن به این مطلوب، کدام راه مستقیم‏تر از هدیه کردن پاداش اعمال نیکو به آن امام عزیز؟

مرحوم «صدرالاسلام همدانى‏» در کتاب «تکالیف الانام فى غیبة الامام‏» یا «پیوند معنوى با ساحت قدس مهدوى‏» مى‏نویسد:

از جمله تکالیف بندگان در عصر غیبت امام عصر علیه‏السلام، هدیه کردن ثواب طاعات و عبادات اعم از واجب و مستحب به آن حضرت و پدران بزرگوار ایشان است؛ زیرا این کار باعث قبولى عبادات و ازدیاد طاعات زیاد بنده خواهد شد .

و در ادامه و به نقل از «سیدبن طاووس‏» روایتى را چنین مى‏آورد:

کسى که ثواب نماز خود را - چه واجب و چه مستحب - براى رسول خدا صلى‏الله علیه ‏و آله، امیرمؤمنان و اوصیاى گرامى او قرار بدهد، خداوند ثواب نمازش را چند برابر مى‏کند ... و پیش از جدا شدن روح از بدنش به او مى‏گویند: اى فلان! دلت ‏خوش و چشمت روشن باد بدانچه خداوند متعال براى تو مهیا کرده است ...

هدیه کردن پاداش اعمال به امام عصر علیه‏السلام، منحصر به ثواب نماز نیست، ثواب و پاداش هر گونه اعمال خیر را مى‏توان مشمول این نکته قرار داد. چنانکه مرحوم «سید محمدتقى موسوى اصفهانى‏» ، قرائت قرآن و غیره را مشمول این نکته دانسته است .

 

همچنین مرحوم طبرسى در «النجم الثاقب‏» حج کردن به نیابت از سوى آن حضرت را عنوان نموده و این کار را از قدیم در میان شیعیان امرى مرسوم دانسته است.

هدیه نمودن پاداش اعمال نیک به ساحت قدسى حضرت مهدى علیه‏السلام، امر پیچیده‏اى نیست و به مقدمات عریض و طویلى نیاز ندارد، همین که انسان نیت کند ثواب این عمل نیک هدیه‏اى براى امام عصر علیه‏السلام باشد، کفایت مى‏کند. چنانکه راوى از امام سؤال کرد چگونه نماز خود را هدیه کند؟ امام جواب داد: ثواب نماز خود را براى پیامبر صلى‏الله علیه ‏و آله، و یا هر کدام از ائمه علیهم‏السلام، نیت مى‏کند و پس از سلام نماز بگوید: اللهم انت السلام و منک السلام یا ذاالجلال و الاکرام، صلى الله على محمد و آل محمد» . اینها رکعاتى بود هدیه به بنده‏ات محمد بن عبدالله ... .»

طبیعى است که این هدیه مى‏تواند به هر کدام از معصومین دیگر از جمله حضرت مهدى علیه‏السلام، تعلق بگیرد. از اینها بگذریم هدیه دادن پاداش اعمال نیک به حضرت ولى‏عصر علیه‏السلام، همان طور که گفته شد موجب قبولى و ازدیاد پاداش اعمال مى‏گردد و در حقیقت این کار مهر تضمینى است ‏بر قبولى عمل به شرط برخوردارى از سایر شرایط .

چه نیکو و پسندیده است که منتظران در غیبت امام خود، به آن حضرت ارادت ورزند و با دادن صدقه به قصد سلامتى آن حضرت و نیز اهداى پاداش اعمال پسندیده - چه واجب و چه مستحب - به آن عزیز غایب از نظر اعلام محبت کنند .

منبع : سایت تبیان

 

 


 
comment نظرات ()
 
ویژگى‏هاى انتظار مهدى‏علیه السلام‏
نویسنده : کاظم خطیبی - ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٧
 

 «انتظار» امرى فطرى است و براى همگان درهر قوم و آیینى که باشند وجود دارد اما انتظارهاى معمولى که در جریان زندگى افراد و حتّى جامعه‏ها وجود دارد هر اندازه بزرگ و با اهمیت باشد در مقایسه با انتظار موعود جهانى، کوچک و بى مقدار است زیرا که انتظار ظهور او ویژگى‏هاى خاص خود را دارد:

 انتظار مهدى‏علیه السلام انتظارى است که از ابتداى عالم آغاز شده است یعنى از زمان‏هاى بسیار دور، انبیاء و اولیاء نوید ظهور او را داده‏اند و در زمان‏هاى نزدیک‏تر، همه امامان ما، آرزوى روزگار دولت او را داشته‏اند.

 امام صادق‏علیه السلام فرمود:

 اگر او را درک مى‏کردم، تمام عمر به او خدمت مى‏کردم.

 انتظار مهدى‏علیه السلام، انتظار مصلح جهانى است. انتظار حکومت عدل جهانى است و انتظار تحقق همه خوبى‏ها است. در این انتظار، بشریت چشم به راه است تا آنچه را بر اساس فطرت پاک خدایى، در آرزوى آن بوده و هیچگاه به صورت کامل به آن دست نیافته است، ببیند و مهدى‏علیه السلام همان است که عدالت و معنویّت، برادرى و برابرى، عمران و آبادى زمین و امنیت و صلح و عصر شکوفایى عقل و دانش بشرى را براى انسان‏ها به ارمغان مى‏آورد و برچیدن بساط استعمار و بردگى انسان‏ها و نفى هر گونه ستم و ستمگرى و رهایى اجتماع از انواع فسادهاى اخلاقى، ره آورد حاکمیّت اوست.

 انتظار مهدى‏علیه السلام انتظارى است که تنها با فراهم شدن زمینه‏هاى شکوفایى آن، خواهد شکفت و آن زمانى است که همه انسان‏ها در طلب منجى و مصلح آخر الزمان باشند. او مى‏آید تا با همکارى و همیارى یارانش علیه بدى‏ها قیام کند نه اینکه تنها با معجزه کار جهان را سامان دهد.

 انتظار مهدى‏علیه السلام در منتظرانش شوق یارى و همراهى او را ایجاد مى‏کند و به انسان هویّت و حیات مى‏بخشد و او را از پوچى و بى هدفى نجات مى‏دهد.

 آنچه گفته شد بخشى از ویژگى‏هاى آن انتظارى است که به وسعت همه تاریخ است و ریشه در جان همه انسان‏ها دارد و هیچ انتظار دیگرى به خاک پاى این انتظار سترگ نمى‏ارزد. بنابراین جا دارد که ابعاد و آثار فراوانِ انتظار مهدى‏علیه السلام را بشناسیم و درباره وظایف منتظران ظهور او و پاداش بى نظیر آنها سخن بگوییم.


 
comment نظرات ()
 
شاید این جمعه بیاید شاید ...
نویسنده : کاظم خطیبی - ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٧
 

 

خبر آمد خبری در راه است 

                                    سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید، شاید 

                                                 پرده از چهره گشاید، شاید

دست افشان، پای کوبان می‎روم  

                                               بر در سلطان خوبان می‎روم 

می‎روم بار دگر مستم کند

                                           بی پر و بی پا و بی دستم کند 

 می‎روم کز خویشتن بیرون شوم 

                                            پرده‎ی لیلا رخی مجنون شوم 

هر که نشناسد امام خویش را  

                                               بر که بسپارد زمان خویش را

با همه‎ی لحن خوش آوایی‎ام 

                                                     در به در کوچه تنهایی‎ام 

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                                                نغمه‎ی تو از همه پر شورتر

کاش که این فاصله را کم کنی

                                               مهنت این قافله را کم کنی  

کاش که همسایه‎ی ما می‎شدی 

                                             مایه‎ی آسایه‎ی ما می‎شدی 

 هر که به دیدار تو نایل شود

                                               یک شبه حلاّل مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد  

                                          سینه ما را عطشی دست داد  

نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                           شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه‎ی جان من است

                                               نامه‎ی تو خط امان من است

ای نگهت خاستگه آفتاب 

                                           بر من ظلمت‎زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم تَرم

                                                      تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مدد کار ما

                                                کـی و کجا وعده‎ی دیدار ما 

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد 

                                     به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد  

به مکه  آمدم ای عشق تا تو را بینم

                                تویی که نقطه‎ی عطفی به اوج آیینم  

کدام گوشه مشعر، کدام کنج منا  

                                     ز شوق وصل تو در انتظار بنشینم  

ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

                                    تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

ببوسم خاک پاک جمکران را  

                                                     تـجلی‎خـانه پیغمبران را 

خبر آمد خبری در راه است

                                     سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید، شاید 

                                              پرده از چهره گشاید، شاید   

دانلود نجوای زیبای این آهنگ با صدای محمد رضا آغاسی

                                                                                                 "مرحوم محمدرضا آغاسی"


 
comment نظرات ()
 
شیعه یعنى شوق، یعنى انتظار
نویسنده : کاظم خطیبی - ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٧
 

شیعه یعنى شوق، یعنى انتظار

صاحب آیینه تا صبح بهار

شیعه یعنى صاحب پا در رکاب

تا که خورشید افکند رخ از نقاب

فاش مى‏بینم ملائک صف به صف

این غزل خوانند با تنبور و دف

عشقبازان، شور و حال آمد پدید

میم و حاى و میم و دال آمد پدید

شب نشینان دیده را روشن کنید

آن مه فرخنده حال آمد پدید

آمد آن روزى که در ناباورى

سر زند از غرب مهر خاورى

راستین مردى رسید با تیغ کج

شیعیان الصبر، مفتاح الفرج

چیست آن تیغ سفید آفتاب

بى‏گمان لاسیف إلّا ذوالفقار

حیدر از محراب بیرون مى‏زند

شب نشینان را شبیخون مى‏زند

آفتاب، اى آفتاب، اى آفتاب

از نگاه بندگانت رخ متاب

از فروغت دیده ادراک چاک

از فراغت، اشک مدفون زیر خاک

آفتاب شیعه از مغرب درآ

بار دیگر سر زن از غار حرا

بت پرستان ترکتازى مى‏کنند

با کلام الله بازى مى‏کنند

تیغ بر کش تا تماشایت کنند

تا که نتوانند حاشایت کنند

پاک کن از دامن دین ننگ را

این عروسک‏هاى رنگارنگ را

این سخن کوتاه کردم والسلام

شیعه، یعنى تیغ بیرون از نیام‏


 
comment نظرات ()